Seven Pounds!!!!!!

Ιουνίου 24, 2009

seven poundsSeven Pounds ή αλλιώς Επτά Ζωές είναι ο τίτλος της νέας συνεργασίας του Will Smith με τον σκηνοθέτη Gabriele Muccino. Μια μάλλον κοινωνική ταινία  με στοιχεία δράματος που προσφέρει ένα ξεχωριστό μήνυμα στους θεατές. Με πρωταγωνιστή τον εξαιρετικό Will  Smith παρακολουθούμε την εξέλιξη της ιστορίας ενός, φαινομενικά, εφοριακού που παρακινούμενος από τις τύψεις του, προσπαθεί να βελτιώσει τη ζωή 7 άγνωστων ανθρώπων που χρειάζονται άμεσα βοήθεια. Παράλληλα αρχίζει να εξελίσσεται και μια ερωτική ιστορία ανάμεσα στον ίδιο και την συμπρωταγωνίστρια του RosarioDawson που καταφέρνει να αλλάξει έστω και για λίγο τη ζωή του.

Ο τρόπος παρουσίασης της ταινίας θα προβληματίσει τον θεατή ο οποίος θα έρθει αντιμέτωπος με ένα αναπάντεχο τέλος. Η ιστορία δείχνει το μεγαλείο μιας ανθρώπινης ψυχής που καταφέρνει να εξιλεωθεί μέσω της αυτοθυσίας. Ολόκληρη η ιστορία αναδεικνύει πτυχές της ζωής  άγνωστες για τους περισσότερους οι οποίες θα θέσουν σε πολλούς από εμάς  ερωτήματα και θα αλλάξουν ίσως τον τρόπο σκέψης μας. Πρόκειται για μια πολύ καλή επιλογή για τύπους θεατών στους οποίους αρέσει να συνδυάζουν πλοκή, συναίσθημα, αγωνία και προβληματισμό.

Τα κέρδη της ταινίας βάσει των αμερικανικών box office ανήλθαν στα 166,617,328   δολάρια. Αν και δεν προτάθηκε για Oscar  κίνησε το ενδιαφέρον και την περιέργεια του κοινού κατατάσσοντας την στις top προτιμήσεις.

Advertisements

Get Smart!!!!

Ιουνίου 11, 2009

ο Steve Carrel και η Anne Hathaway σε σκηνές δράσης!!!!



Μια καλή επιλογή για τους λάτρεις της κωμωδίας είναι η νέα ταινία Get Smart, σε σκηνοθεσία του Peter Segal .  Πολύ σωστά επιλεγμένο cast με πρωταγωνιστές τους Steve Carrel, Anne Hathaway και Dwayne Johnson σε ρόλους πρακτόρων. Η ιδέα της ταινίας είναι καλή με τον ευφυέστατο αναλυτή της μυστικής υπηρεσίας “Τάξη” Max Smart (Steve Carrel) να αναλαμβάνει καθήκοντα πράκτορα με απώτερο σκοπό τη διάσωση του κόσμου από την τρομοκρατική οργάνωση “Χάος”. Βοηθός του είναι η πράκτορας 99 (Anne Hathaway) της οποίας η πραγματική ταυτότητα μένει κρυφή. Ο νέος όμως πράκτορας 86, Μax Smart, αν και κάνει επιτέλους το όνειρο του πραγματικότητα, δεν είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος για μια τέτοια αποστολή. Η εξυπνάδα του λοιπόν είναι το μόνο του όπλο. Ο ανταγωνισμός μεταξύ αυτού και της πράκτορος 99 είναι μεγάλος, με ξεκαρδιστικές ατάκες μέσα στους διάλογους τους. Σύντομα βέβαια καταλήγει σε αλλού είδους συναισθήματα.

Τα εφέ της ταινίας είναι καταπληκτικά με αεροπλάνα να καταδιώκουν αυτοκίνητα, πτώσεις με αλεξίπτωτα και πολλά περίεργα gadgets. Η ταινία από την πλοκή μέχρι και την μουσική της θυμίζει κάτι από James Bond στην πιο χιουμοριστική και ανάλαφρη πλευρά του.

Η ταινία απέσπασε πολύ καλές κριτικές και συνολικά τα κέρδη της έφτασαν τα  230,685,453 δολάρια. Ιδανική για όσους προτιμούν τις έξυπνες ατάκες και χιούμορ με μετρό.

Ήρωας κατά λάθος

Νοέμβριος 21, 2008

Καταλυτικός καθίσταται ο ρόλος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στη ταινία “Ήρωας κατά λάθος”(Accidental hero). Η πλέον τέταρτη εξουσία έχει την ικανότητα όχι μονό να καθορίζει τους ανθρώπους που θα προβληθούν αλλά τοποθετεί και ταμπέλες που γίνονται άμεσα αποδεκτές από τους υπόλοιπους πολίτες.

Βλέπουμε από τη μια πλευρά τα ανώτερα στελέχη ενός τηλεοπτικού καναλιού να αγωνιούν για τον αριθμό της τηλεθέασης και την κατάκτηση της πρώτης θέσης. Προσβάλουν τα προσωπικά δεδομένα και την ιδιωτική ζωή κάποιων προσωπικοτήτων αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχει αυτό στον περίγυρο τους. Η μόνη τους ανάγκη είναι  η δημοσιοποίηση συγκεκριμένων γεγονότων και με συγκεκριμένο τρόπο ώστε να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του κοινού αποφέροντας όλο και περισσότερα κέρδη. Το προσωπικό συμφέρον και η απληστία κυριαρχούν.

Από την άλλη παρουσιάζεται η ανθρώπινη πλευρά των ΜΜΕ στο πρόσωπο μιας δυναμικής δημοσιογράφου η οποία βραβεύεται για την προσφορά της στον χώρο της ενημέρωσης.. Ενώ η υπακοή στις διαταγές των ανωτέρων είναι αναγκαία για την υστεροφημία της ίδιας, η στρατηγική που ακολουθούν γίνεται γνωστή και είναι κατακριτέα. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα και συνήθως κατά την αναζήτηση της αλήθειας τα στοιχεία που θα προκύψουν δεν είναι τίποτα άλλο παρά ιστορίες χωρίς σημασία. Ιστορίες που όμως θα εκθέσουν κάποια άτομα και τις οικογένειες τους.

Μέσα στην ταινία οι δυο αυτές πλευρές συγκρούονται αρκετές φορές. Η ηρωική πράξη ενός ανθρώπου γίνεται αφορμή για περισσότερα κέρδη του καναλιού. Οι επικεφαλείς λαμβάνουν μετρά όπως την χρηματοδότηση του ανθρώπου αυτού για να εμφανιστεί και να δώσει μια συνέντευξη. Όλα για το χρήμα. Όλοι λειτουργούν σύμφωνα με αυτό. Είναι άξιο προσοχής το ότι το πλήθος των πολιτών μέσω της διαφήμισης και της υποσυνείδητης πλύσης εγκεφάλου οδηγείται στο να λατρέψει έναν άνθρωπο που δεν έχει υπάρξει ήρωας ποτέ του, ουσιαστικά είναι ο λάθος άνθρωπος. Υπερισχύει ωστόσο η άλλη πλευρά καθώς η δημοσιογράφος, πιεζόμενη από τους ανώτερους της να πράξει σύμφωνα με τον συμφέρον τους, παραιτείται, ακολουθώντας την ανθρώπινη λογική της και δίνει το προβάδισμα σε άλλα μέσα ενημέρωσης.

Πως λοιπόν πρέπει να λειτουργεί ένας δημοσιογράφος? Πρέπει να έχει μόνο σκοπό το συμφέρον και το χρήμα? Μπορεί να εκθέτει ανθρώπους πίσω από το προσωπείο της αναζήτησης της αλήθειας? Μήπως πρέπει να ενδιαφέρεται περισσότερο για το βαθύτερο νόημα της κάθε ιστορίας και την αλήθεια που κρύβει μέσα της? Όλα είναι διαπραγματεύσιμα, όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι παντού υπάρχουν όρια και πως πρέπει να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός. Πρέπει να είμαστε αυτόβουλες υπάρξεις και όχι υποχείρια άλλων. Τελικά πρέπει να είμαστε πάνω απ’ όλα άνθρωποι.

 

Η εγκληματικότητα στην Ελλάδα

Νοέμβριος 15, 2008

Ραγδαία κρίνεται η αύξηση του ποσοστού εγκληματικότητας στην Ελλάδα. Τα ποσοστά των ληστειών και των διαρρήξεων έχουν αυξηθεί δραματικά μέσα στο 2008 φτάνοντας το 43,4% και 21,8% αντιστοίχως, ενώ οι πλαστογραφίες και γενικώς οι παραβάσεις του νόμου φτάνουν το 690% μέσα σε μια δεκαετία . Η Ελλάδα μαζί με λίγες ακόμα χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης παρουσιάζει συνεχή αύξηση των ποσοστών αυτών τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο ακόμα διατηρεί χαμηλά επίπεδα εγκληματικότητας σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Θα πρέπει ίσως να ξεκινήσουμε με τον όρο εγκληματικότητα. Τι θεωρείται έγκλημα στην Ελλάδα σήμερα? Επιχειρώντας έναν πρώτο ορισμό θα μπορούσαμε να πούμε πως η εγκληματικότητα σχηματίζεται από πράξεις αντικοινωνικές, άδικες οι οποίες τιμωρούνται από το νόμο. Καθημερινά συναντούμε ποικίλα ειδή εγκλήματος. Προφανώς κάποιος δεν επιλεγεί να διαπράξει ένα έγκλημα τυχαία. Το κλέψιμο ενός πορτοφολιού και η ληστεία μιας τράπεζας είναι από τις πλέον κοινές παραβάσεις του νομού σήμερα. Ζώντας στην Ελλάδα γνωρίζουμε πως ο δείκτης της φτώχειας και το ποσοστό των οικογενειών που πασχίζουν να ζήσουν με ιδιαίτερα χαμηλό εισόδημα είναι πολύ υψηλό. Πολλοί αναγκάζονται να παρανομήσουν ώστε να εξοικονομήσουν λίγα χρήματα και να εξυπηρετήσουν τις βασικές ανάγκες των ίδιων και των οικογενειών τους.

 “Η αύξηση των αλλοδαπών στη χώρα μας οδηγεί σε έξαρση της εγκληματικότητας”, στηρίζουν χαρακτηριστικά αναλυτές. Μέσα στα αυξημένα αυτά ποσοστά διακρίνεται και μια μικρή αύξηση της παιδικής εγκληματικότητας που όμως δεν είναι ανησυχητική. Για να τελέσει ένας ανήλικος μια εγκληματική πράξη θα πρέπει να υπάρξει ένας συνδυασμός κάποιων στοιχείων. Η φτώχεια, όπως αναφέρθηκε πριν, είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας όπως και η ύπαρξη εγκληματικού παρελθόντος της οικογένειας. Η έλλειψη ελέγχου των γονέων προς το παιδί μπορεί επίσης να οδηγήσει σε παρόμοια αποτελέσματα.

 Τα ειδεχθή εγκλήματα γίνονται όλο και συχνότερα. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες, η πορνογραφία και δη η παιδική, αποτελούν πλέον βασικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Η προστασία της ελληνικής κοινωνίας κρίνεται πλέον αναγκαία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι προηγούμενοι παράγοντες δεν ισχύουν. Ξεκινώντας από το θέμα της δολοφονίας και του βιασμού  η έλλειψη χρημάτων σίγουρα δεν θα οδηγούσε κανένα σε μια τόσο αποτρόπαιη πράξη. Φτάνοντας στην παιδική και όχι μόνο πορνογραφία θα μπορούσαμε ίσως να επικαλεστούμε φετιχιστικά κίνητρα ή και μια ανωμαλία στον τρόπο σκέψης των ανθρώπων αυτών.

Είτε πρόκειται για ληστεία είτε για φόνο και οι δυο πράξεις χαρακτηρίζονται εγκλήματα. Θα πρέπει να τιμωρηθούν όλοι ανεξάρτητα από το μέγεθος των πράξεων και την ηλικία τους. Αν όμως παρακολουθήσουμε τα κίνητρα του καθενός η τιμωρία δεν θα πρέπει να είναι ιδία. Θα πρέπει να αυξομειωθεί συμφωνά με το έγκλημα. Ο δολοφόνος πρέπει να καταδικαστεί για την παράνομη αφαίρεση ζωής.

Μένουμε σε ένα σημείο στο ότι κάποιοι σχεδόν αναγκάζονται να  παραβούν τους κανόνες ώστε να μπορέσουν να ζήσουν. Γιατί πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να τιμωρούνται? Οι περισσότεροι δεν ευθύνονται για την οικονομική κατάσταση τους. Δεν έχουν όλοι οι έλληνες πολίτες τη δυνατότητα να ζουν αξιοπρεπώς. Σίγουρα κάποιος ευθύνεται γι’ αυτή την κατάσταση. Δεν έχει ληφθεί κανένα μετρό επίλυσης του προβλήματος και δεν επιρρίπτεται καμία ευθύνη. Συνεπώς δεν χρειάζεται να κατηγορηθεί και να τιμωρηθεί κανείς  για τον τρόπο κάλυψης των αναγκών του.

Η ελευθερία του λόγου και η προσβολή των προσωπικών δεδομένων

Νοέμβριος 7, 2008

 Η ελευθερία του λόγου είναι ένα από τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα. Στη διάρκεια της ιστορίας έχουν διεξαχθεί πολλοί αγώνες για την κατοχύρωση του. Πλέον όλα σχεδόν τα κράτη έχουν αποδεχτεί τη σημαντικότητα του ως ασφαλιστική δικλείδα για την επικοινωνία και την ενημέρωση ενός έθνους. Ωστόσο συχνά παρατηρείται κατάχρηση του δικαιώματος αυτού από τα Μέσα Ενημέρωσης προκαλώντας πολλές φόρες την κοινή γνώμη.

 Η προσβολή των προσωπικών δεδομένων αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατάχρησης αυτής. Όλα φυσικά γίνονται χάριν της ενημέρωσης. Συμφωνά με τη νομοθεσία προσωπικό δεδομένο είναι κάθε πληροφορία που αναφέρεται στο πρόσωπο κάθε ατόμου. Ταυτόχρονα έχει οριστεί και η απαγόρευση της επεξεργασίας και προσβο-λής τους χωρίς την θέληση του ίδιου του ατόμου.

Δημιουργούνται λοιπόν αντιφάσεις πάνω στο θέμα. Υπάρχει ελευθερία λόγου όμως μέσω του νόμου τοποθετούνται αμέσως κάποια όρια. Μειώνεται ουσιαστικά το αίσθημα της ελευθερίας. Ο δημοσιογράφος καλείται να επιλέξει ποιο δρόμο θα ακολουθήσει. Αν δηλαδή δεν δημοσιεύσει τα προσωπικά δεδομένα κάποιου υπακούοντας  στην ηθική του και στη νομοθεσία ή θα τα δημοσιεύσει έχοντας πιθανότητα να υποστεί ο ίδιος λογοκρισία εφόσον ξεπερνά τα επιτρεπόμενα όρια.

Από ποιον όμως και πως καθορίζονται τα όρια της ελευθερίας μας? Ήδη όπως προαναφέραμε ο νόμος έχει μεριμνήσει για την απαγόρευση της χρήσης των προσωπικών δεδομένων, κάτι που δεν τηρείται άμεσα. Συνεπώς  ο καθένας μπορεί να πει και να πράξει ό,τι θελήσει, συμφωνά με τη βούλησή του. Η ελευθερία του λόγου μας έχει δοθεί για να την διαχειριστούμε με τον τρόπο που θα επιλέξουμε εμείς. Γι’ αυτό τα όρια του λόγου πρέπει να καθορίζονται από τον καθένα ξεχωριστά. Ο ίδιος κρίνοντας σύμφωνα με τις ηθικές του αξίες θα θέσει τα δικά του όρια, έτσι ώστε να διατηρήσει ένα επίπεδο στην ελευθερία του λόγου του.

Εδώ τίθεται και το θέμα της ποινής. Τι στιγμή που κάποιος υποκλέπτει προσωπικά στοιχεία και  προσβάλει με τα λεγόμενα του κάποιον άλλο ή ακόμα και μια ομάδα ανθρώπων, πρέπει να τιμωρηθεί. Ή μήπως όχι? Πρόκειται μάλλον για ένα υποκειμενικό θέμα. Νομικά θα ήταν σωστό να υποστεί μια τιμωρία εφόσον οι απόψεις του προκαλούν αναστάτωση. Την ιδία στιγμή όμως η ελευθερία λόγου που του έχει δοθεί τον “προστατεύει”. Δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι σε ένα τέτοιο θέμα. Οι απόψεις διίστανται καθώς δεν μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός των εννοιών σωστό και λάθος.

Έχοντας λοιπόν ως δεδομένο το ότι  δεν έχουμε τη δυνατότητα να εμποδίσουμε κάποιον στο να πει τη γνώμη του και να εκθέσει κάποιον άλλο, ίσως θα έπρεπε να εστιάσουμε στον τρόπο με τον οποίο γίνεται αυτή η διαδικασία. Τον τρόπο δηλαδή δημοσίευσης των προσωπικών δεδομένων. Ο δημοσιογράφος που θέλει είναι δεοντολογικά σωστός θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στο ύφος αλλά και στο λεξιλόγιο που θα χρησιμοποιήσει. Εάν τα σχόλια του είναι σκόπιμα προσβλητικά, υπάρχει περίπτωση να κριθεί και ο ίδιος. Παρά την ελευθερία του λόγου που μας προσφέρεται θα ήταν φρόνιμο να σεβόμαστε κάποιες αξίες που συμβολίζουν την ύπαρξη του κάθε ανθρώπου, ώστε να σεβαστούν και οι υπόλοιποι τις δικές μας.

 

 

 

Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

Νοέμβριος 3, 2008

Έχοντας ξεπεράσει τον ένα μήνα στάσεων και απεργιών της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, αναρωτιόμαστε για πόσο ακόμα θα πρέπει να υποστούμε αυτήν την κατάσταση. Ειδικά οι απεργίες των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και η σχεδόν καθημερινή αναζήτηση μεταφορικού μέσου  προκαλεί αργά αλλά σταθερά τις αντιδράσεις των πολιτών, καθώς εμποδίζει την ομαλή διεκπεραίωση των καθημερινών δραστηριοτήτων μας.

Παρά τα δίκαια, θα λέγαμε, αιτήματα των εργαζομένων περί ανακατανομής των εισοδημάτων και της μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος, θα πρέπει να ληφθεί υπ’όψιν και να αναγνωριστεί η αναγκαιότητα  ύπαρξης των καθημερινών δρομολογίων. Η απόφαση για 24ωρη ή ακόμα και 4ωρη στάση του μετρό και λεωφορείων δυσχεραίνει τη μετακίνηση των ανθρώπων που πασχίζουν να φτάσουν στον χώρο εργασίας τους.

Δεκάδες πολίτες καθημερινά προτιμούν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αντί για το αυτοκίνητό τους. Καθίσταται άλλωστε, φανερό το πρόβλημα της κυκλοφοριακής συμφόρησης και στάθμευσης στους Αθηναϊκούς δρόμους το οποίο διογκώνεται συνεχώς. Δεν πρέπει να παραλείψουμε το γεγονός ότι υπάρχουν πολίτες που δεν διαθέτουν δικό τους μεταφορικό μέσο όπως για παράδειγμα μαθητές, φοιτητές αλλά και εργαζόμενοι, οι οποίοι αναγκάζονται συνεχώς να περιμένουν ώρες στις στάσεις των λεωφορείων για να φτάσουν στον προορισμό τους.

Μέσα στην όλη κατάσταση έχει ξεκινήσει και η προώθηση της χρήσης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς για την προστασία του περιβάλλοντος. Σχετικές  διαφημίσεις προβάλλονται  από τα ΜΜΕ αλλά και στους σταθμούς του μετρό και ΗΣΑΠ ενθαρρύνοντας τους πολίτες να εξυπηρετούνται μέσω λεωφορείων, μετρό και ηλεκτρικού

Πως είναι δυνατόν όμως να μας παρακινούν να χρησιμοποιήσουμε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς την ώρα που αυτά δεν είναι διαθεσιμα? Πως ένας πολίτης με μηνιαίο εισόδημα 800 ευρώ και την ώρα που η ελληνική οικονομία υφίσταται κρίση  μπορει να ζησει  ευπρεπώς, όταν αναγκάζεται να καλει ταξί τουλάχιστον 2 φορές τη εβδομάδα? Πρεπει? Και αν ναι, με ποιο τρόπο πρέπει ακριβώς να αντιδράσουμε και σε ποιο σημείο πρέπει να φτάσουμε ώστε να εισακουστούν και τα δικά μας αιτήματα?

Προφανως πρεπει να ληφθούν κάποιες αποφάσεις και μετρά για να λυθεί το πρόβλημα. Ίσως κάποια στιγμή  μέσα στους αγώνες που διεξάγονται για τα δικαιώματα των εργατών, πρέπει να συμπεριληφθούν και τα δικαιώματα των υπόλοιπων πολιτών που υπομένουν την όλη διαδικασία ενώ θα μπορούσαν να προβούν σε παρόμοιες διαμαρτυρίες.